کد خبر:80980 تاریخ انتشار : 1396/5/17-15:24:37
به قلم هانیه دهقانی؛
ولنگاری فرهنگی!
لینک کوتاه http://yazd.bso.ir/id/80980
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی سازمان بسیج دانشجویی از یزد؛ هانیه دهقانی در یادداشت جدید خود نوشت:

بسم‌الله الرحمن الرحیم
در موضوع فرهنگ نوعی ولنگاری و بی اهتمامی در دستگاه‌های فرهنگی به چشم می‌خورد زیرا در تولید کالای فرهنگی مفید و جلوگیری از کالای فرهنگی مضر، کوتاهی‌هایی انجام می‌شود. مقام معظم رهبری ۹۵/۱۶/۳
خردادماه سال گذشته رهبر انقلاب در دیدار با رئیس و نمایندگان مجلس به وجود نوعی بی‌نظمی و ولنگاری فرهنگی در دستگاه‌های فرهنگی اشاره کردند و دلیل وضع حاکم را کوتاهی در تولید کالای فرهنگی و عدم جلوگیری از کالای فرهنگی زیان‌آور دانستند. کمتر از سه ماه بعد ایشان در دیدار با اعضای دولت و رئیس‌جمهور اولویت بسیار مهم کشور را فرهنگ معرفی و بر مسئولیت مهم مجموعه‌های فرهنگی در این رابطه تأکید کردند. اکنون با توجه به وجود چنین خطری و مشخص بودن اولویت کشور در حال حاضر به نظر می‌رسد مسئولان و دستگاه‌های فرهنگی کشور هنوز درباره این موضوع به‌اتفاق نظری نتیجه‌بخش نرسیده‌اند و باوجود مشخص بودن اولویت، دعوا بر سر آن همچنان ادامه دارد.

محمدصادق کوشکی عضو هیئت‌علمی دانشگاه تهران معتقداست که ثمره ولنگاری فرهنگ فروپاشی جامعه‌ای است که روزگاری الگوی معنویت و دیانت در جهان بود و هنوز هم اگر ولنگاری فرهنگی از میان مسئولان کشور رخت بربندد می‌تواند باشد و این مهم میسر نخواهد شد جز با حذف مسئولان ولنگار، مسئولانی که تاکنون به دلیل مماشات و تساهل و تسامح مؤمنین، غاصبانه مناصب تنها نظام دینی جهان را جولانگاه خودساخته‌اند و به نام دین اما به کام خود حکم می‌رانند.

مسلماً در کنار نقش اساسی وزارت فرهنگ و ارشاد، سازمان تبلیغات و مدارس، دانشگاه‌ها نقش بسزایی در تولید کالای فرهنگی دارند اما متأسفانه علیرغم همه تأکیدات رهبری مبنی بر همراهی مسئولین دانشگاه با دانشجویان انقلابی و همچنین تشکل‌های دانشجویی شاهد سنگ‌اندازی‌های فراوان هستیم از لغومجوزهای مکرر اکران مستندهایی که هدفی جز برای روشنگری نداشته اند گرفته تا اخبار متعدد از برگزاری اردوهایی مختلط در دانشگاهها. این موارد و هزاران موارد دیگر نشان می‌دهد که با توجه به توصیه‌های رهبری نه‌تنها اساتید و مسئولان، جوانان را انقلابی بار نمی‌آورند و از این روحیه، مهجور هستند بلکه کمک و همدلی خود را از جوانان و تشکل‌های انقلابی دریغ می‌کنند.

بیان این نکته ضروری است که معمولاً فهم عموم جامعه از واژه ولنگاری بی‌عفتی و بی‌حجابی و مسائل غیراخلاقی است گرچه این فهم نسبی درست است اما جامع نیست. این موضوع روشن است که وجود فساد و فحشا در جامعه و گسترش بی‌حجابی خود توطئه فرهنگی دشمنان در راستای براندازی و مقابله با نظام اسلامی است اما به نظر می‌رسد ولنگاری فرهنگی به همین دیدگاه محدود نمی‌شود. همان‌طور که فرهنگ دارای مصادیق بسیاری است و جامعه‌شناسان تعاریف متعددی را از آن ارائه کرده‌اند تعریف ولنگاری آن‌هم از نوع فرهنگی دربرگیرنده مسائل متعددی خواهد بود. یکی از تعاریف ولنگاری بی‌تفاوتی و مهم جلوه ندادن و یا عبور از چیزی بدون توجه است و با آزاداندیشی -به معنای رهایی اندیشه از پیش‌فرض‌ها و باورهایی که بر ذهن آدمی احاطه دارد و مانع از پرواز اندیشه در آسمان واقعیت‌ها و حقایق می‌شود- متفاوت است. ادبیات، هنر، سبک زندگی، رفتار و اخلاق اجتماعی، مطبوعات، رسانه‌ها و فضای مجازی و ... همه به‌گونه‌ای تشکیل‌دهنده فرهنگ هستند و بی‌توجهی به هریک از این مصادیق -در شرایطی که باید به تولید کالای فرهنگی بپردازیم و علاوه بر موضع پدافند به فکر هجوم و آفند نسبت به فرهنگ ناسالم غربی باشیم-خطرات و صدمات ماندگاری را به‌تدریج برای فرهنگ کشور وارد خواهد کرد.

دکتر شهریار زرشناس، عضو هیئت‌علمی پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی معتقد است که ولنگاری فرهنگی نتیجه تلقی نئولیبرالی از فرهنگ است. وی در مصاحبه‌ای در عصر اندیشه گفته است: "من فکر می‌کنم یک جریان نئولیبرال در کشور ما از همان سال‌های دهه ۶۰ شکل گرفت. این حلقه که بعداً در دولت سازندگی و اصلاحات و دولت فعلی مدیران بوروکراتیک شدند بر اساس یک روایت تئوریک با محوریت عبدالکریم سروش از اندیشه نئولیبرال شکل گرفتند. وی علت‌العلل ولنگاری فرهنگی در سال‌های ۶۰ تا ۶۴ را نتیجه غفلت می‌داند و از این زمان به بعد نتایج حاصل را نتیجه نفوذ تدریجی و غلبه نوعی تلقی نئولیبرالی از فرهنگ و اقتصاد و سیاست بر مدیریت فرهنگی کشور می‌داند که البته در ابتدا خود را کمتر نشان داده ولی از سال‌های ۶۷ و ۶۸ به بعد خود را به‌صورت آشکار نشان داده است."

لذا با توجه به این نکته معضل ولنگاری از ابتدا توسط مسئولانی ولنگار به‌تدریج به فرهنگ جامعه واردشده و تا به الآن نیز به رشد خود ادامه داده و این بی‌برنامگی ادامه خواهد داشت مگر اینکه مسئولین، خطر نفوذ و شبیخون فرهنگی را با تمام وجود درک کرده و با اتخاذ سیاست‌های مناسبی درراستای درمان این بی‌تدبیری تلاش کنند. همچنین به ظرفیت‌های مردمی خودجوش، مساجد، هیئات و تشکل‌های دانشجویی توجه خاصی مبذول دارند و از این ظرفیت‌ها غافل نشوند.
نظرات
نام:
ایمیل:
* کد امنیتی:
* نظر: